Wpajanie
Jedną z najwyżej wyspecjalizowanych form uczenia się jest wpajanie (imprinting), zwane też wdrukowaniem, a w pewnych wypadkach reakcją piętna. Proces wpajania można dobrze prześledzić u świeżo wyklutych ptaków; młode kaczątka podążą, jak za swą prawdziwą matką, za każdym poruszającym się przedmiotem o odpowiednim rozmiarze i wydającym odpowiednie dźwięki. Imprinting w sposób decydujący zależy od wieku zwierzęcia: już w kilka dni po jego przyjściu na świat reakcja ta nie daje się wywołać. Gąsiątko, któremu przed upływem krytycznego okresu podstawiono zamiast matki poruszające się pudełko lub człowieka naśladującego głos gęsi, będzie się starało przez resztę swego życia przebywać blisko właśnie tego obiektu, a nie jakichkolwiek innych. Nawet po osiągnięciu dojrzałości będzie ono uważało za cel swego popędu płciowego raczej obiekt „wpojony" w pierwszych dniach życia, niż przedstawiciela swego gatunku. Badaczem, któremu zawdzięczamy wiedzę o wpajaniu jest wspomniany już etolog austriacki Konrad Lorenz.