Odruch warunkowy
Jak się wydaje, najprostszą formą nabytego zachowania jest odruch warunkowy. Odruch warunkowy można określić jako pojawiającą się w wyniku doświadczenia reakcję na bodziec odmienny od tego, który ją wyzwalał pierwotnie. Pionierem w badaniach odruchów warunkowych i odkrywcą wielu rządzących nimi praw był fizjolog rosyjski Iwan Pawłów. Początkowo Pawłów obserwował u psa reakcję ślinienia, wywoływaną umieszczeniem pokarmu w jamie ustnej tego zwierzęcia. Wydzielanie śliny stanowi w tym przypadku prosty odruch wrodzony, na którego łuk odruchowy składają się: kubki smakowe, neurony czuciowe, neurony asocjacyjne w mózgu i neurony ruchowe biegnące do gruczołów ślinowych. Pawłów odkrył, że jeżeli każdemu umieszczeniu porcji mięsa w jamie ustnej psa towarzyszył dźwięk dzwonka, to wkrótce samo dzwonienie wywoływało wydzielanie śliny. To było właśnie wydzielanie warunkowe. Pies nauczył się reagować na substytut bodźca pierwotnego, zwany bodźcem warunkowym. Sądzimy, że podstawą fizjologiczną takiego odruchu warunkowego (zwanego klasycznym) jest przeniesienie poprzez neurony asocjacyjne czynności nerwowej zachodzącej w okolicy słuchowej mózgu na neurony ruchowe biegnące do ślinianek. W procesie tym zaangażowane zostają nowe obwody neuronalne co, jak przypuszczamy, charakteryzuje wszystkie formy uczenia się tkankowców.
Zabieg oczyszczania jelita, czyli Hydrocolonoterapia wykonuje się w pozycji leżącej