Krainy
W 1876 roku angielski przyrodnik Alfred Wallace (niezależny od Darwina twórca idei ewolucji i doboru naturalnego) zaproponował, by lądowe obszary świata podzielić na sześć głównych krain na podstawie występujących w nich populacji zwierząt. Największą różnorodność istot żywych stwierdzono w dwóch wielkich krainach tropikalnych — etiopskiej (Afryka tropikalna) i orientalnej (Azja tropikalna i pobliskie wyspy). Dane kopalne sugerują, iż na obszarach tych rozwinęła się większość naszych dominujących roślin i kręgowców. Europa i północna Azja tworzą krainę palearktyczną, podczas gdy Ameryka Północna — nearktyczną. Rozprzestrzenianie się roślin i zwierząt na tych obszarach często było poważnie ograniczone ostrością klimatu. Dwoma pozostałymi obszarami lądowymi jest kraina neotro-tropikalna (Ameryka Południowa) i australijska (Australia, Nowa Zelandia i Nowa Gwinea). Niezwykły świat zwierząt (fauna) i roślin (flora) tych obszarów można wytłumaczyć okresową izolacją od pozostałej masy lądów, która w przypadku Australii utrzymuje się oczywiście do dzisiaj, podczas gdy między krainą neotropikalną a nearktyczną od kilku milionów lat istnieje pomost lądowy. Szczególnie przekonywającym dowodem na poparcie teorii ewolucji jest występowanie roślin i zwierząt na wyspach oceanicznych (np. na Hawajach), które chociaż nigdy nie należały do żadnej z kontynentalnych krain wyodrębnionych przez Wallacea niemniej jednak mają liczną i różnorodną florę i faunę. Jako młody, 26-letni człowiek, Darwin poznał archipelag Galapagos, odległy o 1000 km od wybrzeży Ekwadoru. Podczas gdy gatunki ptaków morskich były tam takie same, jak gdzie indziej na Pacyfiku, Darwin stwierdził występowanie w różnych miejscach wysp trzynastu gatunków ptaków lądowych, nie znanych poza tym nigdzie indziej na świecie.