Druga teoria pamięci
Zgodnie z drugą teorią pamięci, każde wrażenie odebrane przez organizm prowadzi do pewnej stałej zmiany fizykochemicznej w mózgu. Być może chodzi tu o zmianę w przewodnictwie niektórych synaps, chociaż fakt braku określonej lokalizacji pamięci w mózgu świadczy raczej przeciw temu poglądowi. Ostatnio wielu badaczy wysunęło przypuszczenie, że pamięć nasza jest magazynowana w mózgu w formie kodu chemicznego. Jedni za podłoże materialne pamięci uważają RNA, inni — białka. Jak pamiętamy, struktura biochemiczna tych substancji wielkocząsteczkowych umożliwia ich występowanie w niemal nieograniczonej liczbie form. Jest już faktem stwierdzonym, że z aktywnością komórek nerwowych wiąże się wzrost zawartości RNA w tych komórkach, trwający dopóty, dopóki owa aktywność nie przekracza wartości normalnych. Ponadto wykazano że zawartość RNA w neuronach rdzenia kręgowego człowieka wzrasta od 3- do 40 roku życia, po czym pozostaje na dość stałym poziomie przez około 15 do 20 lat, a następnie gwałtownie spada. Mając na uwadze te dane. psychiatrzy kanadyjscy obserwowali skutki zastosowania wstrzyknięć RNA pacjentom, którzy przekroczyli 55-60 lat życia. Według opinii eksperymentatorów dzięki temu zabiegowi pamięć badanych uległa poprawie. Równie interesujące są doświadczenia przeprowadzone na wypławkach. Robaki te, jak już wspominaliśmy, mogą nauczyć się labiryntu T i poddają się warunkowaniu klasycznemu. W reakcjach tych głowa dominuje nad resztą ciała. Przecięcie wypław-ka w poprzek na dwie części prowadzi do regenerowania zarówno głowy, jak i ciała. Okazuje się przy tym, że oba nowo odtworzone płazińce pamiętają poprzednio wyuczone reakcje. Jeżeli jednak kawałki przeciętego wypławka umieści się w wodzie z dodatkiem rybonukleazy, czyli enzymu rozkładającego RNA, tylko głowa dominująca, poddana wcześniej uczeniu, zachowa pamięć u zregenerowanego zwierzęcia.